Ενα post ετσι για για την πλακα...

Μερικες πολυ ομορφες φρασεις του E.Alan Poe που μου αρεσουν πολυ πολυ :

All that we see or seem is but a dream within a dream.

Beauty of whatever kind, in its supreme development, invariably excites the sensitive soul to tears.

I have great faith in fools; self-confidence my friends call it.

They who dream by day are cognizant of many things which escape those who dream only by night.

Words have no power to impress the mind without the exquisite horror of their reality.

http://www.brainyquote.com/quotes/authors/e/edgar_allan_poe.html

Εκεί όπου δεν χωρά ο ρομαντισμός χωρά το sex ...

Κάπου αλλού σε κάποια άλλη ψηφιακή έκφραση των ιδεών μας, είχα μια συζήτηση πάνω σε αυτό το θέμα. Οπότε απλά εδω βάζω ξανά κάποια πράγματα που πιστεύω οτι ισχύουν.
Πιστεύω οτι ο ρομαντισμός δεν έχει καμία δουλεία στα εξής :

α) Στους Επαγγελματικούς χώρους.
β) Δεν χωρά, πάντα στην σεξουαλική επαφή!!
γ) Δεν χωρά, όταν εχεις υποχρεώσεις και κουτσούβελα.....
δ) Δεν χωρά, στις σχέσεις με ανθρώπους που έχουν ανικανοποίητες ανάγκες.
ε) Δεν χωρά, στην ζωή ανθρώπων που μόνο παίρνουν αλλά δεν δίνουν...
ζ) Δεν χωρά, σε χώρους που σου δίνουν διαταγές (βλέπε (α) ).
η) Δεν χωρά, ανάμεσα σε φίλους.
θ) Δεν χωρά, στην επιστημονική έρευνα (αν και βοηθά ως κίνητρο) και τελικα,
ι) Δεν χωρά, στην ζωή ανθρώπων που δεν εχουν μια εσωτερική γνώση της προσωπικότητας τους.

Νομίζω τελικά οτι δεν υπάρχει μόνο ένα είδος ρομαντισμού, υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα
απο τον αισθησιακό ρομαντισμό, τον πνευματικό-πλατωνικό, τον γλυκανάλατο ρομαντισμό αλλά και αυτόν πραγματικής αγάπης.
Πάντως σίγουρα εκεί όπου δεν χωρά ο ρομαντισμός χωρά το sex ...

Η φωτό προφανώς είναι άσχετη με το θέμα αυτό, απλά μου άρεσε και είπα να την βάλω. Η αφεντία μου μπροστά απο το καπιτώλιο στην Washington DC.

Περί Φραπέ ... (επειδή μου λείπει!!)

Βρήκα ενα ωραίο άσμα για τον αγαπημένο μου ΦΡΑΠΕ!!!!
Εδώ που είμαι δυστηχώς δεν τον εβρίσκω εύκολα γκαμοτο!!!
Τέσπα διαβάστε....

"Πιστεύω εις έναν φραπέ, αφρώδη, παγοκράτορα, ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής, εις στομάχους πάντων ερριμένον. Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν, του καφέ συνοδό, και λιπογενές το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο. Milk εκ βοδώς, αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα, ομοχρήσιμου του φραπέ δι ου το μάτι ορθάνοιξε. Τον δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν εργασίαν φυτροθέντα εν καφεοδένδρων και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου και αγοράσθη εξ εταιρείας και εσυσκευάσθηκε. Αγορασθέντα τε υπό ημών εντός μικρής σακουλίτσας ή κουτιού ή βαζακίου Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας κατά τας πρωινάς. Και εισέπεσε εντός ποτηριού και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού. Και πάλιν άφρισε μετά δόξης τσίτα κάνων κοιμητούς ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος. Και εις το ρεύμα το πάγιον, το χρήσιμον, το μιξεροκινόν, το εκ της δεής επαραγόμενον το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο, ωστε παρασκευαζώμενο, παγακίων και υδάτων ψυχρών. Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν. Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ. Προσδοκώ τασάκι καθαρόν. Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη. Αμήν."

Ολική Έκλειψη Ηλίου - Καστελλόριζο 29 Μαρτίου 2006

Αρχικά σχεδόν τίποτα δεν προμηνύει το τι θα συμβεί. Το μόνο ίσως που θα μπορούσε να σε βάλει σε σκέψεις για το τι θα δεις ήταν η ανατολή της ημέρας. Για όσους την είδαν σίγουρα θα θυμούνται την καθαρότητα και σταθερότητα της ατμόσφαιρας και την υπερβολική ησυχία που επικρατούσε. Συνθήκες τέλειες δηλαδή για την παρατήρηση της έκλειψης. Την θέση της ησυχίας του πρωινού με γοργούς ρυθμούς πήρε ένα βουητό! Οι άνθρωποι στο Καστελόριζο ήταν τόσοι πολλοί ώστε πλέον τα επίπεδα του θρύβου να είναι σημαντικά. Οι Καστελοριζιανοί πρώτη φορά έβλεπαν τόσους πολλούς ανθρώπους στο νησί και μάλιστα συγκεντρωμένους για ένα και μόνο σκοπό. Το φαινόμενο ξεκίνησε ως μια μερική έκλειψη, σαν και αυτήν που όλη η Ελλάδα είδε.
Μέχρι εδώ τίποτα δεν φαινόταν παράξενο και όλα κυλούσαν σχετικά ομαλά. Η αγωνία άρχισε να γίνεται ανυπόφορη καθώς η δεύτερη επαφή πλησίαζε, η επαφή του χείλους της σελήνης με αυτό του ηλίου, μετά την οποία ο ήλιος θα ήταν τελείως κρυμμένος και θα ζούσαμε για τρία λεπτά την φάση της ολικότητας. Το φως είχε ήδη ελαττωθεί αρκετά και έμοιαζε λες και είναι σούρουπο. Η θερμοκρασία του αέρα είχε πέσει και αυτή αισθητά. Η αίσθηση που αποκόμιζες μόνο ως απόκοσμη μπορώ να την χαρακτηρίσω. Το γεγονός ότι στο μέσο της ημέρας και σε μικρό χρονικό διάστημα το φως είχε ελαττωθεί τόσο πολύ, σε έκανε να νιώθεις πολύ παράξενα.
Η ανατροπή της φυσικής τάξης ημέρας και νύχτας ήταν κάτι για το οποίο δεν μπορούσες να είχες προετοιμαστεί. Όσες συζητήσεις και αν έγιναν τις προηγούμενες μέρες της έκλειψης για το τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε, έπεσαν τελείως έξω. Συνδυασμός φόβου και δέους έκαναν την τρίχα από τους περισσότερους να σηκωθεί. Ίσως ήταν λόγω της χαμηλότερης θερμοκρασίας, όμως όλοι συμφωνούν ότι ήταν κάτι παραπάνω, κάτι που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με την λογική. Το κοσμικό ραντεβού σελήνης και ηλίου πιστό στην ώρα του τελικά μας εξέπληξε αλλά και μας αντάμειψε πλήρως για το μακρινό ταξίδι που κάναμε. Κατά την διάρκεια της ολικότητας αυτό που κάνει τον άνθρωπο να νιώθει μικρό και ασήμαντο είναι οι διάφορες, τελείως καινούργιες εικόνες που βλέπει.
Αρχίζοντας με το εντυπωσιακό διαμαντένιο δαχτυλίδι, την τελευταία αναλαμπή του ηλιακού φωτός και περνώντας στις χάντρες του Baily, που είναι η ευκαιρία να δεις το φως του ηλίου να περνά μέσα από τα βουνά και τις χαράδρες της σελήνης. Τότε συνειδητοποιείς ότι είσαι και συ ένα ασήμαντο μέρος του σύμπαντος, τότε καταλαβαίνεις ότι όλα αυτά που μάθαινες στο σχολείο περί τροχιών και πλανητών τελικά μάλλον ισχύουν. Μην έχοντας το χρόνο να αφομοιώσει ο ανθρώπινος εγκέφαλος τα παραπάνω, η σελήνη συνεχίζει ακάθεκτη το δρόμο της στον ουρανό και τελικά κρύβει ολοκληρωτικά τον ήλιο. Τότε είναι που ξαφνικά εμφανίζεται το στέμμα. Από την στιγμή εκείνη και για τρία περίπου λεπτά το θόρυβο αντικατέστησε ένας συνδυασμός ησυχίας της φύσης αλλά και συνεχόμενων επιφωνημάτων από τους εκατοντάδες των ανθρώπων.
Επιφωνήματα που έβγαιναν από τα βάθη της ψυχής του καθενός, επειδή η τελευταία δεν μπορούσε να αντέξει τον απίστευτο αριθμό ερεθισμάτων. Το μεγαλείο του στέμματος δυστυχώς δεν μπορεί να το αποτυπώσει καμία φωτογραφία όσο καλά και να την επεξεργαστούμε στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Έμοιαζε λες και είναι μια ψεύτικη ζωγραφιά κολλημένη στον ουρανό με άπειρες διαβαθμίσεις μεταξύ φωτός και σκότους. Ταυτόχρονα διάφορα σύννεφα να εμφανίζονται πίσω από το βουνό και να τρέχουν δαιμονισμένα δίνοντας σου την αίσθηση ότι ακολουθούν την σκιά της σελήνης πάνω στην γη.
Μια άλλη μεγάλη αλήθεια που συνειδητοποιεί κάποιος κατά την διάρκεια μιας έκλειψης είναι η κυκλικότητα των γεγονότων και η αέναη κίνηση των ουράνιων σωμάτων. Μετά την φάση της ολικότητας όλα γίνονται με την αντίστροφη φορά, ένα κοσμικό Deja vοus. Χάντρες του Baily, διαμαντένιο δαχτυλίδι και τελικά πίσω πάλι στην απλή μερική έκλειψη.
Το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι οι διάφορες ψυχοσωματικές αντιδράσεις που είχε ο καθένας. Το πιο συχνό φαινόμενο ήταν το χάσιμο της αίσθησης του χρόνου. Πολλά άτομα ένιωσαν ότι τα τρία λεπτά πέρασαν σαν δευτερόλεπτα, ένιωσαν μια παράξενη αποκοπή από τον υλικό κόσμο. Άλλοι έτρεμαν και άλλοι έκλαιγαν χωρίς να μπορούν να καταλάβουν το λόγο. Το να βλέπεις πόσο πολύ επηρέασε τον κόσμο η έκλειψη ίσως ήταν και το πιο τρομακτικό γεγονός.

Η ολική ηλιακή έκλειψη όπως και κάθε άλλο φυσικό φαινόμενο, είναι ένα πλάσμα ζωντανό, ένα πλάσμα που έχει φωνή και σου διηγείται μια ιστορία. Έχει πολλές διαφορετικές φωνές για να μπορούν και όλα τα άλλα πλάσματα να το καταλαβαίνουν. Μερικές είναι λυπημένες και άλλες χαρούμενες. Συνήθως μιλά με όλες ταυτόχρονα και όταν ένας άνθρωπος την ακούσει, μένει στα αυτιά του για πάντα. Μια φωνή που μουρμουράει σα νερό σε ένα ρυάκι και τραγουδά σαν ένα ερωτευμένο. Πολλοί θα πουν – μα είναι μόνο η σελήνη μπροστά από τον ήλιο και τίποτα παραπάνω.
Φανταστείτε όμως ένα πλάσμα με μια μελωδία για φωνή, αυτό είναι. Άλλοι αυτή την μελωδία την ακούν και άλλοι πάλι όχι. Εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίο ακούς! Όταν προσπαθήσεις να το αναλύσεις τότε δεν θα ακούσεις τίποτα, μα πάλι όταν το ακούσεις τότε δεν θα μπορείς να το περιγράψεις. Πάντα όμως θα υπάρχει αυτή η μελωδία, είτε την ακούμε είτε όχι.
Ένα είναι σίγουρο. Για να ακούσεις πρέπει να καταβάλεις προσπάθεια.